Oto ja. Zamyślona, zabiegana, zwichrowana. Wciąż niepewna jutra... I bezwzględnie absolutnie totalnie pochłonięta zapchaniem dziury emocjonalnej... próbą wytłumaczenia sobie, że nadal istnieje coś takiego jak nadzieja... że warto nadal walczyć i próbować... Ciężko idzie.
Jestem jaka jestem
- J.L.
- "Jest taka cierpienia granica, za którą się uśmiech pogodny zaczyna, i mija ją człowiek, i już zapomina, o co miał walczyć i po co..." I tak jest ze mną. Po przekroczeniu granicy cierpienia nie wiem już o co walczyłam, nie wiem po co. Nagle to wszystko przestało mieć znaczenie, a świat nabrał innych barw i kształtów. Wiem, że mnie nie złamie. Uśmiecham się lecz na dnie został niewypowiedziany smutek. Ale z nim da się żyć. Jak się człowiek umie układać, to ze wszystkim można żyć. Nawet z sąsiadem, który nie lubi muzyki. Bo "jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy" /Haruki Murakami, Koniec Świata i Hard-boiled Wonderland/
2 komentarze:
hmm ciekawie napisane, zresztą jak zwykle...ot i cała prawda w tym co siedzi głeboko na dnie duszy i czasem potrzebuje ujrzeć światło dzienne
Hmmm... ciekawe kto to? poznaję ten styl;) Siss?
Prześlij komentarz