Wykaraskalam się z dołka, potem były chwile zarobienia... teraz czekam błogiej stagnacji...
i z drżeniem myślę o kolejnej becie we wtorek... Czuję się coraz bardziej zmęczona... nawet nie smutna.. najzwyczajniej w świecie zmęczona.
I dziczeję. Znowu. Zamykam się w domu z książką i tak jest mi dobrze. W zasadzie chwilowo nie mam ochoty spotykać się nikim, albo przynajmniej nie mam ochoty wychodzić - jezeli ktoś mnie odwiedzi, to przecież go nie wygonię... Chociaż niektórych....... spuściłabym ze schodów... zwłaszcza ostatnio!
Jestem jaka jestem
- J.L.
- "Jest taka cierpienia granica, za którą się uśmiech pogodny zaczyna, i mija ją człowiek, i już zapomina, o co miał walczyć i po co..." I tak jest ze mną. Po przekroczeniu granicy cierpienia nie wiem już o co walczyłam, nie wiem po co. Nagle to wszystko przestało mieć znaczenie, a świat nabrał innych barw i kształtów. Wiem, że mnie nie złamie. Uśmiecham się lecz na dnie został niewypowiedziany smutek. Ale z nim da się żyć. Jak się człowiek umie układać, to ze wszystkim można żyć. Nawet z sąsiadem, który nie lubi muzyki. Bo "jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy" /Haruki Murakami, Koniec Świata i Hard-boiled Wonderland/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz