Nie cierpię...

"I hate the way you talk to me,
And the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car.
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots,
And the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick,
It even makes me rhyme.
I hate the way you're always right.
I hate it when you lie.
I hate the way you make me laugh,
Even worse when you make me cry.
I hate it when you're not around,
And the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you,
Not even close,
Not even a little bit,
Not even at all."


Dzisiaj znów oglądałam "10 things I hate about you". Australijski akcent Heatha przyprawia mnie o ciarki i dreszcze. Ciągle... Zamykam oczy i słyszę głos. Nie Heatha. Ten inny. Przyprawiający mnie o podobne ciarki, mimo braku australijskiego akcentu. Otwieram oczy, a jego jak nie było tak nie ma. Ciężkie jest życie, nieprawdaż?
Niemniej jednak chciałabym zadedykować mu ten przewrotny wiersz.
Dlaczego?
Z tego samego powodu, dla którego tyle razy mówiłam mu: Nie cierpię Cię.
Równie przewrotnie.
Z powodu, dla którego trudno mi usnąć bez jego "Dobranoc", dziwnie się czuję bez "Dzień dobry", a dzień bez kilku zamienionych słów wydaje się dziwnie pusty.

Panie X... ja nadal Pana nie cierpię... :)